Quentin Tarantino സിനിമാ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും സ്വാധീനമുള്ള തിരക്കഥാകൃത്തും സംവിധായകരിലൊരാളുമാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശൈലി പകർത്താൻ വേണ്ടതല്ല; അദ്ദേഹം എന്തുകൊണ്ട് ആ രീതിയിൽ എഴുതുകയും സംവിധാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കുകയാണ് പ്രധാനപ്പെട്ടത്.
താഴെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ 20 ഏറ്റവും ശക്തമായ Screenwriting, Dialogue Writing, Direction Techniques നോക്കാം.
1. Ordinary Conversation Before Extraordinary Violence
(സാധാരണ സംഭാഷണത്തിലൂടെ അസാധാരണ ടെൻഷൻ സൃഷ്ടിക്കൽ)
ടരന്റീനോയുടെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ സങ്കേതമാണിത്.
കഥാപാത്രങ്ങൾ വളരെ സാധാരണ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കും.
ഈ സാധാരണത്വമാണ് പ്രേക്ഷകനെ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നത്.
കേണൽ ഹാൻസ് ലാൻഡ ഒരു കർഷകനുമായി പാലിനെക്കുറിച്ചും കുടുംബത്തെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കുന്നു.
പക്ഷേ ഓരോ ചോദ്യവും ടെൻഷൻ വർധിപ്പിക്കുന്നു.
അവസാനം ഭീകരസത്യം പുറത്തുവരുന്നു.
ആക്ഷൻ എഴുതുന്നതിന് മുമ്പ്
Pressure വർധിപ്പിക്കാനാണ്.
(പറയുന്നത് ഒന്നും അർത്ഥമാക്കുന്നത് മറ്റൊന്നും)
ടരന്റീനോയുടെ കഥാപാത്രങ്ങൾ
അവർക്ക് വേണ്ട കാര്യം നേരിട്ട് പറയാറില്ല.
അവർ മറ്റെന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കും.
പക്ഷേ യഥാർത്ഥ സംഭാഷണം അതിന്റെ അടിയിലായിരിക്കും.
Vincentയും Julesും ബർഗറിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു.
സംഭാഷണം ഭക്ഷണത്തെക്കുറിച്ചാണ്.
അവർ ഒരു കൊലപാതകത്തിലേക്കാണ് പോകുന്നത്.
(വിത്ത് നട്ട് പിന്നീട് ഫലം നൽകുക)
ടരന്റീനോ വളരെ നേരത്തെ ഒരു കാര്യം കാണിക്കും.
4. Non-linear Storytelling
(സമയക്രമം തകർക്കുന്ന കഥപറച്ചിൽ)
ആദ്യഭാഗത്തോട് ബന്ധപ്പെടുന്നു.
5. Memorable Character Introduction
(ആദ്യ സീനിൽ തന്നെ കഥാപാത്രത്തെ മറക്കാനാവാത്തതാക്കുക)
വ്യത്യസ്തമായി സംസാരിക്കും.
വ്യത്യസ്തമായി ചിന്തിക്കും.
സ്വന്തം നിയമങ്ങൾ പാലിക്കും.
ടിപ്പ് കൊടുക്കേണ്ടതില്ലെന്ന് വാദിക്കുന്നു.
പക്ഷേ ആ സംഭാഷണം മാത്രം മതി
അയാളുടെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാൻ.
Character introduction എന്നത്
Personality പ്രകടിപ്പിക്കലാണ്.
ഈ അഞ്ച് ടെക്നിക്കുകളിൽ നിന്ന് തിരക്കഥാകൃത്തുകൾ പഠിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങൾ
1. ആക്ഷനേക്കാൾ ടെൻഷൻ പ്രധാനമാണ്.
2. സംഭാഷണത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം അതിന്റെ അടിയിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കണം (Subtext).
3. ആദ്യത്തിൽ വിതച്ച എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും പിന്നീട് Payoff നൽകണം.
4. സമയക്രമം മാറ്റാം, പക്ഷേ പ്രേക്ഷകന്റെ വികാരയാത്ര നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്.
5. ഓരോ കഥാപാത്രവും ആദ്യ സീനിൽ തന്നെ ഓർമ്മയിൽ നിൽക്കുന്ന രീതിയിൽ അവതരിപ്പിക്കണം.
Quentin Tarantino Masterclass
20 മഹത്തായ തിരക്കഥ–സംവിധാന സങ്കേതങ്ങൾ
ടരന്റീനോയുടെ സിനിമകൾ കാണുമ്പോൾ ആദ്യം ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടുന്നത് അക്രമവും സ്റ്റൈലുമാണ്. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ മികവ് രംഗം നിർമ്മിക്കുന്ന രീതിയിലാണ് (Scene Construction). ഒരു സാധാരണ രംഗം പോലും അദ്ദേഹം ഓർമ്മയിൽ നിൽക്കുന്ന സിനിമാറ്റിക് അനുഭവമാക്കി മാറ്റുന്നു.
(സിനിമയെ നോവലിലെ അധ്യായങ്ങൾ പോലെ വിഭജിക്കൽ)
ടരന്റീനോ പല സിനിമകളെയും "അധ്യായങ്ങൾ" (Chapters) ആയി എഴുതുന്നു.
എന്നാൽ എല്ലാ അധ്യായങ്ങളും ചേർന്നാണ് വലിയ കഥ പൂർത്തിയാകുന്നത്.
സിനിമ പല ചാപ്റ്ററുകളായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
ഓരോ ചാപ്റ്ററും ഒരു ചെറിയ സിനിമപോലെയാണ്.
തിരക്കഥാകൃത്തുകൾക്കുള്ള പാഠം
വലിയ സിനിമയെ ചെറിയ കഥകളാക്കി എഴുതുക.
ഓരോ 15–20 മിനിറ്റിലും പ്രേക്ഷകന് ഒരു പുതിയ ലക്ഷ്യം ലഭിക്കണം.
7. Suspense Through Information
(വിവരങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ച് ടെൻഷൻ സൃഷ്ടിക്കൽ)
ടരന്റീനോ വിവരങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് നൽകില്ല.
ഇവ പതുക്കെ വെളിപ്പെടുത്തും.
അവസാനം വലിയ വെളിപ്പെടുത്തൽ.
പ്രേക്ഷകനോട് എല്ലാം പറയരുത്.
പക്ഷേ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കുകയും അരുത്.
(പാട്ട് പശ്ചാത്തല സംഗീതമല്ല, കഥയുടെ ഭാഗമാണ്)
ടരന്റീനോയ്ക്ക് സംഗീതം അലങ്കാരമല്ല.
ചിലപ്പോൾ പാട്ട് തന്നെ രംഗത്തിന്റെ വികാരം മാറ്റും.
പക്ഷേ പിന്നിൽ സന്തോഷകരമായ പഴയ പാട്ട്.
ഈ വൈരുദ്ധ്യമാണ് രംഗത്തെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നത്.
Music = Emotion Manipulation
9. Long Takes with Hidden Tension
(നീണ്ട രംഗങ്ങളിലൂടെ പ്രേക്ഷകനെ പിടിച്ചിരുത്തൽ)
ടരന്റീനോ വേഗത്തിൽ കട്ട് ചെയ്യുന്നതിന് പകരം
ഒരു രംഗം ദീർഘനേരം തുടരാൻ അനുവദിക്കും.
പക്ഷേ ഓരോ സെക്കൻഡിലും ടെൻഷൻ വർധിക്കുന്നു.
പക്ഷേ ഓരോ ഡയലോഗും സംഘർഷം കൂട്ടണം.
10. Every Character Wants Something
(ഓരോ കഥാപാത്രത്തിനും വ്യക്തമായ ലക്ഷ്യം)
ചെറിയ കഥാപാത്രങ്ങൾക്കുപോലും
ഒരു വ്യക്തമായ ആഗ്രഹമുണ്ടാകും.
അത് കൊണ്ടാണ് അവർ ജീവിക്കുന്നവരായി തോന്നുന്നത്.
Django-യ്ക്ക് ഭാര്യയെ രക്ഷിക്കണം.
Dr. Schultz-ന് തന്റെ ധാർമ്മികത പാലിക്കണം.
Calvin Candie-യ്ക്ക് അധികാരവും നിയന്ത്രണവും വേണം.
ഓരോരുത്തരുടെയും ലക്ഷ്യങ്ങൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിയിടിക്കുമ്പോഴാണ് കഥ മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്.
കഥയെ മുന്നോട്ട് നീക്കുന്നത് പ്ലോട്ട് അല്ല.
കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ആഗ്രഹങ്ങളാണ്.
ടരന്റീനോ ഒരു രംഗം നിർമ്മിക്കുമ്പോൾ സാധാരണ ഉപയോഗിക്കുന്ന ക്രമം:
1. കഥാപാത്രത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം സ്ഥാപിക്കുന്നു.
2. ഒരു തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
3. സംഭാഷണത്തിലൂടെ ടെൻഷൻ കൂട്ടുന്നു.
4. ക്യാമറ പെട്ടെന്ന് ഓടിക്കാറില്ല; ക്ഷമയോടെ നിരീക്ഷിക്കുന്നു.
5. അവസാന നിമിഷത്തിൽ വികാരപരമോ അക്രമപരമോ ആയ പൊട്ടിത്തെറി ഉണ്ടാക്കുന്നു.
ഇത് പല സിനിമകളിലും ആവർത്തിച്ച് കാണാം.
ഈ അഞ്ച് ടെക്നിക്കുകളിൽ നിന്ന് പഠിക്കേണ്ടത്
Technique തിരക്കഥാകൃത്തുകൾക്കുള്ള പാഠം
Chapter Structure സിനിമയെ വികാരപരമായ അധ്യായങ്ങളായി വിഭജിക്കുക.
Information Control വിവരങ്ങൾ അളന്നു നൽകുക; കൗതുകം നിലനിർത്തുക.
Music as Narrative സംഗീതത്തെ കഥയുടെ ഭാഗമാക്കുക.
Long Takes നീണ്ട രംഗങ്ങളിലും ഓരോ നിമിഷവും സംഘർഷം വർധിപ്പിക്കുക.
Character Goals ഓരോ കഥാപാത്രത്തിനും വ്യക്തമായ ലക്ഷ്യം നൽകുക.
ടരന്റീനോയുടെ ഒരു പ്രധാന തത്വം
"രംഗം അവസാനിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി എഴുതരുത്; രംഗം പ്രേക്ഷകന്റെ മനസ്സിൽ പതിയാൻ വേണ്ടി എഴുതുക."
അതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സിനിമകളിൽ ഒരു സാധാരണ ഡൈനർ സംഭാഷണമോ, ഒരു കാർ യാത്രയോ, ഒരു ബാറിലെ സംഭാഷണമോ പോലും വർഷങ്ങളോളം ഓർമ്മയിൽ നിൽക്കുന്നത്.
ടരന്റീനോയുടെ സിനിമകളെ മറ്റുള്ളവയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാക്കുന്ന അഞ്ച് സവിശേഷ സങ്കേതങ്ങൾ നോക്കാം. ഇവ വെറും "സ്റ്റൈൽ" അല്ല; കഥപറച്ചിലിനെ കൂടുതൽ സിനിമാറ്റിക്കാക്കുന്ന ഉപകരണങ്ങളാണ്.
(വാക്കുകളല്ല, ദൃശ്യങ്ങളിലൂടെ ഫലം നൽകുക)
ടരന്റീനോ ഒരു പ്രധാന കാര്യം പലപ്പോഴും ആദ്യം കാണിക്കും. എന്നാൽ അതിന്റെ അർത്ഥം പിന്നീട് ഒരു ശക്തമായ ദൃശ്യത്തിലൂടെയാണ് വെളിപ്പെടുത്തുക.
Bride-ന്റെ മഞ്ഞ ട്രാക്ക്സ്യൂട്ട്, വാൾ, പ്രതികാരലക്ഷ്യം—ഇവയെല്ലാം ആദ്യം തന്നെ സ്ഥാപിക്കുന്നു.
ഓരോ ഏറ്റുമുട്ടലും ആ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള ദൃശ്യപരമായ Payoff ആയി മാറുന്നു.
തിരക്കഥാകൃത്തുകൾക്കുള്ള പാഠം
ഒരു വസ്തു കാണിച്ചാൽ, അത് പിന്നീട് കഥയിൽ വികാരപരമായോ നാടകീയമായോ പ്രാധാന്യം നേടണം.
(ജനപ്രിയ സംസ്കാരത്തെ കഥാപാത്രഭാഷയാക്കുക)
ടരന്റീനോയുടെ കഥാപാത്രങ്ങൾ സിനിമ, സംഗീതം, ടെലിവിഷൻ, ഭക്ഷണം, ബ്രാൻഡുകൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കും.
ഈ സംഭാഷണങ്ങൾ കഥയെ നേരിട്ട് മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകണമെന്നില്ല.
പക്ഷേ അവ കഥാപാത്രത്തെ ജീവനുള്ള മനുഷ്യനാക്കുന്നു.
Vincentയും Julesും യൂറോപ്പിലെ ഭക്ഷണരീതികളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു.
ഈ സംഭാഷണം പ്ലോട്ടിനെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്നില്ല.
പക്ഷേ അവരുടെ സൗഹൃദവും വ്യക്തിത്വവും സ്ഥാപിക്കുന്നു.
സംഭാഷണം വിവരങ്ങൾ കൈമാറാൻ മാത്രമല്ല; കഥാപാത്രത്തെ നിർമ്മിക്കാനും ഉപയോഗിക്കുക.
(പൂർണമായ നല്ലവരോ ചീത്തവരോ ഇല്ല)
ടരന്റീനോയുടെ സിനിമകളിൽ വ്യക്തമായ "ഹീറോ"യും "വില്ലൻ"യും പലപ്പോഴും ഉണ്ടാകില്ല.
ഓരോ പ്രധാന കഥാപാത്രവും സ്വന്തം താൽപര്യത്തിനുവേണ്ടിയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.
ആരെയും പൂർണമായി വിശുദ്ധനോ പൂർണമായി ദുഷ്ടനോ ആയി അവതരിപ്പിക്കുന്നില്ല.
തിരക്കഥാകൃത്തുകൾക്കുള്ള പാഠം
കഥാപാത്രത്തെ വിധിക്കരുത്; അവന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ പ്രേക്ഷകൻ വിലയിരുത്തട്ടെ.
14. Signature Visual Framing
(ക്യാമറയിലൂടെ കഥാപാത്രത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാട് സൃഷ്ടിക്കൽ)
ടരന്റീനോയുടെ പ്രശസ്തമായ ദൃശ്യസങ്കേതങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് Trunk Shot.
ക്യാമറ കാറിന്റെ ഡിക്കിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് കഥാപാത്രങ്ങളെ നോക്കുന്നു.
ഇത് ഒരു സാങ്കേതിക കളിയല്ല.
ഇത് പ്രേക്ഷകനെ ഒരു പ്രത്യേക കാഴ്ചപ്പാടിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നു.
Reservoir Dogs, Pulp Fiction
ഡിക്കി തുറക്കുമ്പോൾ ക്യാമറ അകത്ത് നിന്ന് കഥാപാത്രങ്ങളെ നോക്കുന്നു.
ഒരേ ക്യാമറ ആംഗിൾ ആവർത്തിച്ച് ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ അത് നിങ്ങളുടെ സിനിമാറ്റിക് ഒപ്പായി (Signature Style) മാറാം.
എന്നാൽ അത് കഥയ്ക്ക് സേവിക്കണം; വെറും കാഴ്ചവിസ്മയമാകരുത്.
15. Violence as Emotional Rhythm
(അക്രമം ഞെട്ടിക്കാൻ മാത്രമല്ല, വികാരത്തിന്റെ താളത്തിനായി)
ടരന്റീനോയുടെ സിനിമകളിൽ അക്രമം പലപ്പോഴും നീണ്ട നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷമാണ് വരുന്നത്.
അതിനാൽ അത് കൂടുതൽ ശക്തമായി അനുഭവപ്പെടുന്നു.
നീണ്ട സംഭാഷണങ്ങളും സാമൂഹിക സംഘർഷവും കഴിഞ്ഞാണ് വലിയ പൊട്ടിത്തെറി.
അക്രമം ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവമല്ല; അത് വികാരപരമായ സമ്മർദ്ദത്തിന്റെ ഫലമാണ്.
ടെൻഷൻ ഇല്ലാത്ത അക്രമം പ്രേക്ഷകനെ ബാധിക്കില്ല.
ശേഷം മാത്രമേ വലിയ പൊട്ടിത്തെറി ഉണ്ടാകാവൂ.
ഈ അഞ്ച് ടെക്നിക്കുകളുടെ സാരാംശം
Visual Payoff ആദ്യം കാണിച്ചതിന് പിന്നീട് ശക്തമായ ദൃശ്യഫലം നൽകുക.
Pop Culture Dialogue സംഭാഷണത്തിലൂടെ കഥാപാത്രത്തെ ജീവനുള്ളവനാക്കുക.
Moral Ambiguity കറുപ്പും വെളുപ്പും മാത്രമല്ല, ചാരനിറത്തിലുള്ള കഥാപാത്രങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുക.
Signature Visual Framing ക്യാമറ ഭാഷയിലൂടെ സ്വന്തമായ സിനിമാറ്റിക് ഒപ്പ് രൂപപ്പെടുത്തുക.
Violence as Emotional Rhythm അക്രമത്തിന് മുമ്പ് വികാരപരമായ സമ്മർദ്ദം സൃഷ്ടിക്കുക.
ടരന്റീനോയിൽ നിന്ന് പഠിക്കേണ്ട ഏറ്റവും വലിയ കാര്യം
ടരന്റീനോയുടെ സിനിമകളെ വേറിട്ടുനിർത്തുന്നത് അക്രമമോ നീണ്ട സംഭാഷണങ്ങളോ അല്ല.
ഓരോ രംഗത്തിനും ഒരു "റിഥം" (Rhythm) ഉണ്ട്.
ഒടുവിൽ വികാരപരമോ ശാരീരികമോ ആയ പൊട്ടിത്തെറി.
ഈ താളമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സിനിമകളെ മറക്കാനാവാത്തതാക്കുന്നത്.
ടരന്റീനോയുടെ സിനിമകളെ ലോകസിനിമയിൽ വേറിട്ടു നിർത്തുന്ന അഞ്ച് പ്രധാന സാങ്കേതികവിദ്യകൾ നോക്കാം. ഇവ മനസ്സിലാക്കിയാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശൈലി അനുകരിക്കാതെ തന്നെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥപറച്ചിലിന്റെ തത്വം നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം തിരക്കഥകളിൽ പ്രയോഗിക്കാൻ കഴിയും.
16. Scene Escalation
(ഓരോ രംഗവും ക്രമേണ സമ്മർദ്ദം കൂട്ടണം)
ടരന്റീനോയുടെ ഒരു രംഗവും ഒരേ വികാരനിലയിൽ നിൽക്കില്ല.
രംഗത്തിന്റെ ഘടന സാധാരണ ഇങ്ങനെയാണ്:
സാധാരണ സംഭാഷണം → ചെറിയ സംശയം → മാനസിക സമ്മർദ്ദം → ഭീഷണി → പൊട്ടിത്തെറി
ഉദാഹരണം
Inglourious Basterdsയിലെ ഉദ്ഘാടനരംഗം.
ആദ്യം കർഷകനും ഹാൻസ് ലാൻഡയും സൗഹൃദപരമായി സംസാരിക്കുന്നു.
പിന്നീട് ചോദ്യങ്ങൾ കൂടുതൽ കൃത്യമാകുന്നു.
കർഷകന്റെ മുഖത്ത് ഭയം വളരുന്നു.
പ്രേക്ഷകന് സത്യം മനസ്സിലാകുന്നു.
അവസാനം രംഗം പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നു.
തിരക്കഥാ പാഠം
ഓരോ പുതിയ ഡയലോഗും ടെൻഷൻ കുറയ്ക്കരുത്; അല്പമെങ്കിലും കൂട്ടണം.
17. Revenge as Character Transformation
(പ്രതികാരം ഒരു സംഭവമല്ല, കഥാപാത്രത്തിന്റെ യാത്രയാണ്)
ടരന്റീനോയുടെ പ്രതികാരകഥകളിൽ പ്രധാന വിഷയം കൊലപാതകമല്ല.
പ്രധാന വിഷയം:
പ്രതികാരം തേടുന്ന വ്യക്തി എങ്ങനെ മാറുന്നു?
ഉദാഹരണം
Kill Bill: Volume 1, Kill Bill: Volume 2
Bride ഓരോ ശത്രുവിനെയും തോൽപ്പിക്കുമ്പോൾ, ശാരീരികമായി മാത്രമല്ല, മാനസികമായും മാറുന്നു.
അവസാന ഏറ്റുമുട്ടൽ വെറും പോരാട്ടമല്ല; ഒരു വികാരപരമായ സമാപനമാണ്.
പഠിക്കേണ്ടത്
ക്ലൈമാക്സിൽ മാറേണ്ടത് വില്ലനല്ല; നായകനാണ്.
18. Ensemble Character Writing
(ഓരോ കഥാപാത്രത്തിനും സ്വന്തം കഥ നൽകുക)
ടരന്റീനോയുടെ സിനിമകളിൽ ചെറിയ കഥാപാത്രങ്ങൾ പോലും ഓർമ്മയിൽ നിൽക്കുന്നു.
കാരണം ഓരോരുത്തർക്കും:
വ്യക്തമായ ശബ്ദം
പ്രത്യേക സംസാരശൈലി
സ്വന്തം ലക്ഷ്യം
സ്വന്തം ചരിത്രം
ഉണ്ട്.
ഉദാഹരണം
The Hateful Eight
ഒരു മുറിയിൽ കുടുങ്ങിയ കഥാപാത്രങ്ങൾ.
എന്നാൽ ഓരോരുത്തരും വ്യത്യസ്തരാണ്.
അവരുടെ സംഘർഷങ്ങളാണ് കഥയെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നത്.
തിരക്കഥാ പാഠം
Supporting Character എന്നത് "കുറഞ്ഞ പ്രാധാന്യമുള്ള കഥാപാത്രം" എന്നല്ല.
19. Genre Blending
(ഒന്നിലധികം സിനിമാ വിഭാഗങ്ങൾ കൂട്ടിച്ചേർക്കുക)
ടരന്റീനോ ഒരു സിനിമയെ ഒരു Genre-യിൽ ഒതുക്കാറില്ല.
ഒരു സിനിമയിൽ തന്നെ കാണാം:
Crime
Comedy
Drama
Thriller
Western
Martial Arts
ഉദാഹരണം
Django Unchained
ഇത് ഒരേസമയം:
വെസ്റ്റേൺ
പ്രതികാരകഥ
സാമൂഹിക വിമർശനം
ബ്ലാക്ക് കോമഡി
എന്നിവയുടെ സംയോജനമാണ്.
പഠിക്കേണ്ടത്
Genre മാറ്റരുത്; Genre-കൾ സംയോജിപ്പിക്കുക.
20. The Tarantino Screenplay Formula
(ടരന്റീനോയുടെ കഥപറച്ചിലിന്റെ അടിസ്ഥാന ഘടന)
ടരന്റീനോയുടെ സിനിമകൾ വ്യത്യസ്തമാണെങ്കിലും, അവയ്ക്ക് ഒരു പൊതുവായ ഘടന കാണാം:
Step 1
ഓർമ്മയിൽ നിൽക്കുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളെ പരിചയപ്പെടുത്തുക.
Step 2
സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെ അവരുടെ ബന്ധങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുക.
Step 3
ചെറിയ സൂചനകൾ (Foreshadowing) വിതയ്ക്കുക.
Step 4
സമയക്രമം (Chronology) ആവശ്യമെങ്കിൽ പുനഃക്രമീകരിക്കുക.
Step 5
ഓരോ രംഗത്തും ടെൻഷൻ ഉയർത്തുക.
Step 6
സംഭാഷണവും നിശ്ശബ്ദതയും തമ്മിൽ താളം സൃഷ്ടിക്കുക.
Step 7
ശക്തമായ വികാരപരമോ ദൃശ്യപരമോ ആയ Payoff നൽകുക.
ടരന്റീനോയുടെ സിനിമകളിൽ ആവർത്തിച്ച് കാണുന്ന 10 ഘടകങ്ങൾ
നീണ്ട, സബ്ടെക്സ്റ്റ് നിറഞ്ഞ സംഭാഷണങ്ങൾ.
നോൺ-ലീനിയർ കഥപറച്ചിൽ.
ശക്തമായ Foreshadowing.
ഓരോ കഥാപാത്രത്തിനും വ്യക്തമായ ശബ്ദം.
സംഗീതം കഥയുടെ ഭാഗമാക്കൽ.
അക്രമത്തിന് മുമ്പ് ദീർഘമായ ടെൻഷൻ.
അധ്യായങ്ങളായി കഥ വിഭജിക്കൽ.
പോപ്പ് കൾച്ചർ പരാമർശങ്ങൾ.
ദൃശ്യപരമായ Payoff.
കഥാപാത്രത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളാണ് കഥയെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നത്.
തിരക്കഥാകൃത്തുകൾക്കുള്ള 10 സുവർണനിയമങ്ങൾ
ഓരോ രംഗത്തിനും ഒരു വ്യക്തമായ ലക്ഷ്യം നൽകുക.
സംഭാഷണം വിവരങ്ങൾ പറയാനല്ല; കഥാപാത്രത്തെ വെളിപ്പെടുത്താനാണ്.
കഥാപാത്രത്തിന്റെ ആഗ്രഹമാണ് പ്ലോട്ടിനെ മുന്നോട്ട് നയിക്കേണ്ടത്.
ടെൻഷൻ സൃഷ്ടിക്കാൻ ക്ഷമ കാണിക്കുക.
ചെറിയ കഥാപാത്രങ്ങൾക്കും ഓർമ്മയിൽ നിൽക്കുന്ന വ്യക്തിത്വം നൽകുക.
ആദ്യഭാഗത്ത് വിതച്ച വിത്തുകൾക്ക് അവസാനം Payoff നൽകുക.
ദൃശ്യങ്ങൾ കൊണ്ട് കഥ പറയുക; വാക്കുകൾ കൊണ്ട് മാത്രം അല്ല.
നർമ്മം, ടെൻഷൻ, വികാരം എന്നിവയ്ക്ക് ശരിയായ റിഥം നൽകുക.
സ്റ്റൈൽ കഥയെ സേവിക്കണം; കഥ സ്റ്റൈലിനെ അല്ല.
പ്രേക്ഷകൻ അടുത്തത് എന്ത് സംഭവിക്കും എന്ന് മാത്രമല്ല, ഈ കഥാപാത്രങ്ങൾ എന്ത് തീരുമാനമെടുക്കും എന്നും അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കണം.
ഏറ്റവും വലിയ പാഠം
ടരന്റീനോയെ അനുകരിക്കുന്നത് എന്നത് നീണ്ട സംഭാഷണങ്ങളോ അക്രമരംഗങ്ങളോ എഴുതുക എന്നല്ല.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ മികവ്:
"ഓരോ രംഗവും സ്വതന്ത്രമായി ഓർമ്മയിൽ നിൽക്കുകയും, അതേ സമയം മുഴുവൻ കഥയുടെ അനിവാര്യ ഭാഗമാവുകയും ചെയ്യുന്നു."
അതാണ് ഒരു മഹത്തായ തിരക്കഥാകൃത്തിന്റെയും സംവിധായകന്റെയും യഥാർത്ഥ അടയാളം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓരോ രംഗവും ചെറുചലച്ചിത്രം പോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; പക്ഷേ അവയെല്ലാം ചേർന്നാണ് ഒരു സമ്പൂർണ സിനിമാറ്റിക് അനുഭവം സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.
